14 Mart;



Bu sabah saat 7'de uyandığımda gözümü muhteşem bir kahvaltı sofrasına açmıştım.
İlk karşıma çıkan Annem olmuştu ve;
"seninle dünyam değişti güzel kızım, iyi ki doğdun" diyerek kucaklamıştı beni.


Her zamanki kahvaltı masalarımızdan çok farklıydı bu sabah masamız.

Annem misafirler geldiğinde özel olarak çıkarıp kullandığı  çiçekli masa örtülerini sermişti.
Ve yine misafirler için kullandığı rengarenk tabak-bardak-kaşıklarını çıkarmıştı.
Her şey çok güzeldi. Her yer rengarenkti.


Babam masanın başında, elindeki kocaman hediye paketi ile birlikte..

Masada ki kahvaltı tabaklarından bi tek benimki farklıydı.
Üzeri yazılı kağıtlardan kurdelerlerden boncuklardan görünmüyordu.
Annemin sabahın 6'sında kalkıp pişirdiği Börekleri-Poğaçaları koyacak yer bulunmuyordu.


Zaten ben masayı göremeyecek kadar sevinç içindeydim çünkü;

Ailemle  hep beraber mutlu-huzurlu bir şekilde kahvaltı masamızdaydık.
Kimsenin hasretini çekmiyor, kimseyi de özlemiyordum.
Keşke "şimdi oda olsaydı yanımızda" dediğimiz kimse yoktu.


Dünyada bundan daha büyük bir saadet olur mu?

Ne olur basit şeyler için ne üzülün ne de başkalarını üzün.
Geçici dünyanın her şeyi çok basit.
Kıymetli olan insanlar ve herkesin ailesidir.



                                                                                                                                                              14 Mart 2013 / 20:30


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...